Gornjogradska džamija nalazila se u Starom gradu (tvrđavi). Prema natpisu na nadvratniku portala, podignuta je 1510. godine kao katolička crkva. Osmanskim osvajanjem Ulcinja 1571. (Sultan Selim II) pretvorena je u džamiju u kojoj su klanjali vojska i civili. Nazivana je Carska džamija. Godine 1693. hadži Halil Skura dozidao je munare od finog klesanog kamena, u donjem dijelu, na kvadratnoj osnovi, koja se sužava prema vrhu. Crkva–džamija ili Hadži Halil Skurova džamija, kako je neki zovu, služila je vjernicima u Starom gradu više od 300 godina. U tom istorijskom kontekstu, autohtono stanovništvo prelaskom u islam, staru bogomolju prilagođava novim potrebama, od istih ljudi sada u skladu sa novo-prihvaćenom vjerom. Ipak, vrlo je zanimljivo da je smjer ove bogomolje izvorno okrenut ka Kibli. Vjerska funkcija džamije prestala je 1880. godine uspostavljanjem crnogorske vlasti u Ulcinju. Vrh munareta srušen je 1937. Za vrijeme komunizma, džamija je pretvorena u magacin, a 1975. u muzej. I sada je u njoj gradski muzej. Od ulaza u ovaj kompleks koji je ograđen zidom nalazi se otvoreni prostor koji u zidu prema kubli i ima mihrab. Vjerovatno da je zbog malog unutrašnjeg prostora džamije, ovaj dio služio za obavljanje vjerskih obreda, imajući u vidu činjenicu da je grad u doba Osmanlija bio čisto muslimansko mjesto bez i jedne hrišćanske kuće. Evlija Čelebija pominje i jednu „carsku“ džamiju u ulcinjskoj tvrđavi, Mehmed-hanovu. Takođe u više dokumenata Istanbulskog Arhiva se govori i o Sultan Selimovoj džamiji u tvrđavi Ulcinj. Dokumenta koja se odnose na ovu džamiju datiraju iz 1692. zatim od 1695, 1697, 1698. i 1706. godine i odnose na imenovanja imama, mujezina i druge administrativne akte. Na osnovu arhivske građe koja je evidentirana u pomenutom Arhivu, može se zaključiti da je u Ulcinju postojalo više džamija.